Ο Θεός ήταν αυτός που σκέφτηκε πρώτος το θεσμό του γάμου, πριν ακόμα συμβεί το προπατορικό αμάρτημα.

«Και εποίησαν ο Θεός τον άνθρωπον κατ' εικόνα εαυτού κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός και είπε προς αυτούς ο Θεός, Αυξάνεστε και πληθύνεσθε, και γεμίσατε την γην, και κυριεύσατε αυτή, και εξουσιάζετε επί των ιχθύων της θαλάσσης, και επί των πετεινών του ουρανού, και επί παντός ζώου κινουμένου επί της γης» (Γεν. 1/α/27-28).

Ακόμη και τότε που ο Αδάμ ήταν μόνος του, περνούσε καλά στον κήπο της Εδέμ. Φανταστείτε τη ζωή χωρίς ζιζάνια, έντομα ενοχλητικά, αρρώστιες και ξηρασίες. Φανταστείτε μια εργασία που σε γεμίζει, με εξασφάλιση για ολόκληρη τη ζωή και τον καλύτερο Εργοδότη. Φανταστείτε τα όμορφα ποτάμια, τα ελκυστικά φρούτα και το ιδανικό κλίμα.

Ο Αδάμ ζούσε μέσα σε ένα υπέροχο κόσμο, τον κήπο της Εδέμ. Όμως δεν είχε σύζυγο. Το γεγονός το παρατήρησε όταν έδωσε ονόματα σε όλα τα ζώα και πρόσεξε πως εκείνα είχαν όλα το ζευγάρι τους.

«Δεν είναι καλόν να ήναι ο άνθρωπος μόνος' θέλω κάμει εις αυτόν βοηθόν όμοιον με αυτόν» (Γεν. 2/β/18).

Όταν ο Θεός δημιούργησε την γυναίκα είπε: «Τούτο είναι τώρα οστούν εκ των οστέων μου, και σαρξ εκ της σαρκός μου αύτη θέλει ονομασθή ανδρίς, διότι εκ του ανδρός αύτη ελήφθη» (Γεν. 2/β/23).

Ο Θεός λοιπόν με την ευκαιρία αυτή έθεσε σε ισχύ τις βασικές αρχές του γάμου:

«Διά τούτο θέλει αφήσει ο άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα αυτού, και θέλει προσκολληθή εις την γυναίκα αυτού και θέλουσιν είσθαι οι δύο εις σάρκα μίαν» (Γεν. 2/β/24).

Βασικές αρχές του γάμου είναι η ισόβια συμβίωση, φυσική αλληλεξάρτηση -φυσική, συναισθηματική, ψυχολογική, πνευματική- και αμοιβαία ανάγκη του ζεύγους για την ικανοποίηση των αναγκών ο ενός του άλλου.